Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ 2266



ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ 2266
Τα σχόλια με μπλέ γράμματα και σιέλ υπογραμμιση, όπου και αν υπάρχουν, είναι δικά μου.
Η ‘’ΕΝΔΕΚΑΔΑ’’ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ 188. Η αλκυόνη.



ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ
 ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ 188. Η αλκυόνη.
      Η αλκυόνη είναι ένα πουλί που αγαπάει τήν ερημιά καί τρέφεται μέ ό,τι βρεί στήν θάλασσα. Γι'αυτήν λέγεται ότι επειδή φυλάγεται από τούς ανθρώπους μήν τήν κυνηγήσουν, γεννά τους νεοσσούς σέ παραθαλάσσιους σκοπέλους.
    Μία αλκυόνη λοιπόν, έφτασε σέ κάποιο ακρωτήριο καί μόλις είδε έναν βράχο πάνω στήν θάλασσα, εκεί έκανε τήν φωλιά της καί γέννησε τά μικρά της.
    Όταν βγήκε κάποτε σέ αναζήτηση τροφής, έτυχε νά φυσά δυνατός αέρας που έκανε τήν θάλασσα νά σηκώσει πολύ κύμα, που έφτασε μέχρι τήν φωλιά κι έπεσε επάνω της καί εξολόθρευσε τούς νεοσσούς.
    Καί σάν γύρισε η αλκυόνη, μόλις κατάλαβε τί συνέβη, είπε:
    "Αλλοίμονό μου, εγώ βέβαια, φυλαγόμουν από τήν στεριά σάν νά ήταν εκείνη η δόλια καί κατέφυγα σ' αυτήν, η οποία τόσο πολύ μού απέδειξε ότι δέν άξιζε νά τήν εμπιστευτώ.".
Ελεύθερη απόδοση. Ανδρέας Μελεζιάδης
***************************************************************
Ἁλκύων
    Ἁλκύων ὄρνεόν ἐστι φιλέρημον διὰ παντὸς ἐν θαλάττῃ διαιτώμενον. Ταύτην λέγεται τὰς τῶν ἀνθρώπων θήρας φυλαττομένην ἐν σκοπέλοις παραθαλαττίοις νεοττοποιεῖσθαι.
    Καὶ δή ποτε τίκτειν μέλλουσα παραγένετο εἴς τι ἀκρωτήριον καὶ θεασαμένη πέτραν ἐπὶ θαλάττῃ ἐνταῦθα ἐνεοττοποιεῖτο.
   Ἐξελθούσης δὲ αὐτῆς ποτε ἐπὶ νομήν, συνέβη τὴν θάλασσαν ὑπὸ λαβροῦ πνεύματος κυματωθεῖσαν ἐξαρθῆναι μέχρι τῆς καλιᾶς καὶ ταύτην ἐπικλύσασαν τοὺς νεοττοὺς διαφθεῖραι.
   Καὶ ἡ ἁλκύων ἐπανελθοῦσα, ὡς ἔγνω τὸ γεγονός, εἶπεν:
  "Ἀλλ' ἔγωγε δειλαία, ἥτις τὴν γῆν ὡς ἐπίβουλον φυλαττομένη, ἐπὶ ταύτην κατέφυγον, ἣ πολλῷ μοι γέγονεν ἀπιστοτέρα."
Ο ΜΥΘΟΣ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ…
Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι τοὺς ἐχθροὺς φυλαττόμενοι λανθάνουσιν πολλῷ χαλεπωτέροις τῶν ἐχθρῶν φίλοις ἐμπίπτοντες.

Ο τελευταίος καρβουνιάρης στη Βόρεια Ελλάδα



Ο τελευταίος καρβουνιάρης στη Βόρεια Ελλάδα
    Δεν απέχουμε πολύ από την χρονική στιγμή που οι εικόνες από τα παραδοσιακά καμίνια που παρασκευάζουν τα ξυλοκάρβουνα θα είναι μια μακρινή γλυκιά ανάμνηση.
    Οι ευκολίες της τεχνολογίας στην καθημερινότητα του ανθρώπου περιόρισαν την χρήση του ξυλοκάρβουνου, όμως συνεχίζει να παραμένει σημαντική πρώτη ύλη στις ψησταριές και τα καζάνια των σιδηρουργών.
    Στον κόμβο της Εγνατίας οδού στην νότια είσοδο των Γρεβενών λειτουργεί ένα από τα μοναδικά παραδοσιακά καμίνια της δυτικής Μακεδονίας. Ανήκει στον 50χρονο Ιωάννη Παπαλάμπρο που συνεχίζει την παράδοση του καρβουνιάρη που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Τον συναντήσαμε την ώρα που οι εργάτες του έκαναν τις τελευταίες ετοιμασίες πριν βάλουν φωτιά στο καμίνι.
    Τα πρόσωπα τους μαυρισμένα με την καρβουνόσκονη να είναι κολλημένη σε κάθε γυμνό μέρος του σώματος. «Όσο περνούν τα χρόνια λιγοστεύουν οι καλοί τεχνίτες για τα καμίνια μας και οι δυσκολίες του επαγγέλματος όπως τις βλέπετε απωθούν τα νέα παιδιά να ασχοληθούν έστω και εποχιακά με την συνέχιση της παράδοσης», αναφέρει στο ΑΠΕ ΜΠΕ.
    Το καλό ξυλοκάρβουνο παράγεται από ξύλο δρυός και η προετοιμασία του καμινιού χρειάζεται χρόνο και δεξιοτεχνία. Στην αρχή τοποθετούν τρία μεγάλα για το στήριγμα του καμινιού και γύρω τους αρχίζουν να κτίζουν τοποθετώντας μικρούς κορμούς μήκους ενός μέτρου και διάμετρο είκοσι εκατοστών. Το καμίνι στο τέλος θα πάρει την μορφή ενός μικρού λοφίσκου. Η διάμετρος του κάθε καμινιού μπορεί να φτάσει τα 15 μέτρα και το ύψος του σε κάποιες περιπτώσεις εάν ο καρβουνιάρης είναι καλός δεξιοτέχνης να φτάσει και τα τέσσερα μέτρα. «Μόλις τελειώσει το κτίσιμο του καμινιού το σκεπάζουμε προσεκτικά με άχυρο που προμηθευόμαστε από τα θερισμένα χωράφια της περιοχής και πάνω από το άχυρο τοποθετούμε χώμα ώστε το καμιόνι να μην αναπνέει και να μην εισέρχεται αέρας».
    Το κάθε καμίνι χρειάζεται εξήντα τόνους ξύλο και το ξυλοκάρβουνο που θα δώσει στο τέλος εάν η ατελής καύση πάει καλά θα είναι περίπου 12 τόνους.
    Ο Ιωάννης Παπαλάμπρος μας δείχνει με καμάρι τα 11 καμίνια που έχει έτοιμα με τους εργάτες του ανεβασμένους στην κορυφή τους, να ολοκληρώνουν τις τελευταίες εργασίες.
    Αλλά τα βάσανα για τους καρβουνιάρηδες δεν τελειώνουν με το που θα βάλουν φωτιά στα καμίνια τους. Το πιο δύσκολο μέρος της παρασκευής του ξυλοκάρβουνου ξεκινά με την διαδικασία της καύσης που θα διαρκέσει από 15 έως 20 ημέρες. Ο Ιωάννης Παπαλάμπρος μας εξηγεί ότι «όσο σιγοκαίει η φωτιά στην καρδιά του καμινιού οι καρβουνιάρηδες δεν φεύγουν, νύκτα και μέρα παρακολουθούν την εξέλιξη του ανεβαίνουν με σκάλα στην κορυφή του καμινιού και εάν χρειαστεί το ταΐζουν με ξερά χόρτα και μικρά ξύλα ή κλείνουν γρήγορα - γρήγορα τις τρύπες που τυχόν μπορεί να ανοίξει ο αέρας γιατί παραμονεύει ο κίνδυνος η παραπάνω φωτιά να κάνει στάχτη τα ξύλα κα να χαραμιστεί δουλειά μίας βδομάδας».
    Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία παρασκευής του κάρβουνου, σβήνουν το καμίνι και συσκευάζουν τα ξυλοκάρβουνα για να πάρουν το δρόμο των αγορών.Οι αθρόες εισαγωγές βιομηχανικού
ξυλοκάρβουνου (μπρικέτας) από την Ασία, και το φθηνό ξυλοκάρβουνο που έρχεται από την Βουλγαρία απειλεί ακόμη και τους λιγοστούς εναπομείναντες καρβουνιάρηδες της χώρας που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή όχι μόνο την επιχειρηματική τους δραστηριότητα αλλά και μια παραδοσιακή τέχνη που έρχεται από την αρχαιότητα. Στο κοντινό παρελθόν τεχνίτες του ξυλοκάρβουνου από την Ικαρία, την Λέσβο, την Χαλκιδική και από άλλες περιοχές της χώρας, από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο πλημμύριζαν τα εκατοντάδες καμίνια της βόρειας Ελλάδας όπου η ξυλεία είναι σε αφθονία.
    Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά και επειδή οι εγχώριοι τεχνίτες είναι δυσεύρετοι «αναγκαζόμαστε και φέρνουμε καρβουνιάρηδες από την Αλβανία για να λειτουργήσουμε τα καμίνια μας».
    Ο Ιωάννης Παπαλάμπρος είναι ο τελευταίος καρβουνιάρης των Γρεβενών αλλά δεν χάνει την ελπίδα του γιατί όπως αναφέρει «το προϊόν που παράγει είναι ακόμη περιζήτητο, το προτιμούν οι καλοί ψήστες και οι παραδοσιακές ψησταριές παρότι γνωρίζουν ότι είναι λίγο ακριβότερο».

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ



ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
(Το τέλος του Εμφυλίου Διχασμού)
Νικόλαος Ζαρκάδας    Υποστράτηγος ε.α.
            Αύγουστος 2016. Συμπληρώνονται εξήντα επτά χρόνια από το τέλος του συμμο­ρι­το­πο­λέμου. Ήταν η 29η Αυγούστου 1949, κατά την οποία ο Στρατός μας κατέλαβε και τα τε­λευ­ταία οχυρωμένα ερείσματα του όρους Γράμμος και διατήρησε την ανεξαρτησία και την ε­λευ­θερία της Πατρίδας μας.
            Τρία χρόνια, 1946-1949, κράτησε ο αιματηρός αδελφοκτόνος πόλεμος και βύθισε τη χώ­ρα στο πένθος, στο αίμα, στον πόνο, στη δυστυχία, αλλά και στον όλεθρο και την οικο­νο­μική καταστροφή σπέρνοντας παράλληλα το μίσος και χωρίζοντας τους Έλληνες σε δύο βα­­θιά μισούμενες και αντιμαχόμενες παρατάξεις.
            Σήμερα δεν ψάχνουμε να βρούμε και να καταλογίσουμε ευθύνες, σε αυτούς που έ­φται­ξαν για εκείνον τον αλληλοσπαραγμό. Ιστορικοί και αναλυτές έχουν καταλήξει και δια­πι­στώσει ότι το φταίξιμο, βασικά, ανήκει στις ξενοκίνητες ανταρτικές δυνάμεις, τις οποίες έ­σπρω­ξαν οι υψηλοί τους "προστάτες" προς απατηλά όνειρα και ελπίδες, αλλά στην συ­νέ­χεια τις εγκατέλειψαν αβοήθητες.
            Η αναφορά στα ιστορικά γεγονότα του συμμοριτοπολέμου ή του "εμφυλίου", όπως με­τονομάστηκε από το έτος 1989 (νόμος 1863/1989, ΦΕΚ 204Α') ανοίγει την στρόφιγγα της μνήμης, ανασύρει βιωματικές εμπειρίες και φέρει στο νου μας ήττες, απώλειες, μεγάλες κα­ταστροφές και διωγμούς. Είναι απαραίτητο να τονιστεί η τραγική διάσταση μιας μεγάλης αν­θρώπινης και εθνικής καταστροφής, να μην παραποιείται, ούτε να απλοποιείται μια σύν­θε­τη πραγματικότητα και ούτε να μετατρέπεται σε αδιαφορία, μισαλλοδοξία, μίσος και φα­να­τική πολιτική συνθηματολογία. Στον εμφύλιο πόλεμο συνυπήρχαν μνήμη και λήθη, νε­κροί και ζωντανοί, απουσίες και παρουσίες.
            Βαρύς ο φόρος και υψηλό το τίμημα αίματος, που κατέβαλε η Πατρίδα μας την πε­ρίο­δο του τριετούς εμφυλίου πολέμου. Τους χιλιάδες νεκρούς και αγνοουμένους της πε­ριό­δου αυτής τιμά κάθε χρόνο η Ε.Α.Α.Σ., τους τόπους της θυσίας τους, ήτοι στο όρος Βίτσι και στο χωριό Βούρμπιανη του Γράμμου.
            Είναι ηθική υποχρέωση και καθήκον στους επι­ζώ­ντες να προστατεύουν τη μνήμη των νεκρών συναδέλφων τους με αξιοπρέπεια, σεβασμό, ει­λικρίνεια, άφοβα με γεν­ναιό­τη­τα, που εμπνέουν η αυτοθυσία και η αλήθεια. Ηχεί μέσα μας ως διαρκής υπόμνηση της ο­φει­λής απέναντι σε εκείνους, που θυσιάστηκαν, έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία, τη δη­μο­κρατία και την ανεξαρτησία της Πατρίδας μας και η Πο­­λιτεία σκόπιμα και συ­στη­μα­τι­κά τους ξεχνάει.
            Τελεί μια σεμνή, απλή και απέριττη θρησκευτική επιμνημόσυνη δέηση. Καταθέτει στη μνήμη τους δάφνινο στεφάνι ως ελάχιστη απότιση φόρου υψίστης τιμής και ευ­γνω­μο­σύ­νης, γιατί αντιστάθηκαν, πολέμησαν με τόλμη, ηρωισμό και αυταπάρνηση και απέτρεψαν την υποδούλωση της Πατρίδας μας στις ξενοκίνητες ανταρτικές δυνάμεις της εποχής.
            Η 29η Αυγούστου 1949 είναι η ενδοξότερη ημέρα που σήμανε το τέλος του εμ­φυ­λίου διχασμού και ως επέτειος ΝΙΚΗΣ θα πρέπει να μνημονεύεται στο επετειακό ημερο­λό­γιο των εθνικών εορτών της Πατρίδας μας.
            Δεν επιθυμούμε και δεν επιδιώκουμε να επιστρέψουμε στο παρελθόν, να ανα­σύρου­με θλιβερές μνήμες, να αναμοχλεύσουμε πάθη και μίση και να στοχοποιήσουμε ανθρώπους.
            Απλά σήμερα, θέλουμε τους μαχητές εκείνους, που τήρησαν τον στρατιωτικό τους όρ­κο, έπραξαν το καθήκον τους, πολέμησαν και έπεσαν στις βουνοπλαγιές και στις χα­ρά­δρες του Βίτσι, του Γράμμου και των λοιπών πεδίων μάχης, να σταματήσει να δολοφονεί η πο­λιτική σκοπιμότητα και να τους ξεχνά η επίσημη Πολιτεία.
            Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.